റിയാദ് എയർപോർട്ടിൽ പെട്ടിയുമായി പ്രവാസി യുവാവ്‌; സുഹൃത്തിന്റെ ചതി അറിഞ്ഞത് അവസാന നിമിഷം! മരണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത് തലനാരിഴയ്ക്ക്

റിയാദ് എയർപോർട്ടിലെ ഗ്രീൻ ചാനൽ കടക്കുമ്പോൾ ഫൈസലിന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ നിർത്താതെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിയുന്നത് ഒരേയൊരു പേരാണ്—’ജാസിർ’. നാട്ടിലെ അവന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്. “ഫൈസലേ, നീ ഇറങ്ങിയോ? കയ്യിലുള്ള പെട്ടി ആർക്കും കൊടുക്കരുത്. എയർപോർട്ടിന് പുറത്തിറങ്ങി പച്ച ഷർട്ടിട്ട ഒരാൾ വരും. ‘നീല വെളിച്ചം’ എന്ന് അവൻ പറയും. അവന് കൊടുത്താൽ മതി.

ബാക്കി കാശ് നിന്റെ നാട്ടിലെ അക്കൗണ്ടിൽ ഞാൻ ഇട്ടുതരാം.” ജാസിറിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ ഫൈസൽ ഓർത്തു. ഫൈസലിന്റെ കയ്യിൽ വിറയ്ക്കാതെ മുറുകിപ്പിടിച്ച ഒരു ലെതർ പെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. പ്രവാസിയായി പത്തു കൊല്ലം എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്തവനാണ്. പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ മാസം കമ്പനി പൂട്ടി. നാട്ടിൽ കിടപ്പിലായ ഉമ്മയുടെ മരുന്ന്, പെങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിന് വാങ്ങിയ പലിശക്കാരുടെ ഭീഷണി… ഒടുവിൽ വഴിയടഞ്ഞപ്പോഴാണ് ചങ്ക് ബ്രോ ജാസിർ ആ വാഗ്ദാനവുമായി വന്നത്.

“സൗദിയിലേക്ക് ഒരു സാധനം എത്തിക്കണം. ഒരു ബിസിനസ് ഡോക്യുമെന്റും കുറച്ച് ആഭരണവുമാണെന്നാണ് പറയുന്നത്. ഒറ്റ ട്രിപ്പ്… മൂന്ന് ലക്ഷം കയ്യിൽ തരും.” ചതിക്കപ്പെടുമോ എന്ന പേടി ഫൈസലിനുണ്ടായിരുന്നു. ലഹരിക്കടത്തുകാരെ സൗദിയിൽ പരസ്യമായി വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുന്ന വാർത്തകൾ അവൻ കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. പക്ഷേ, അത്രയും വലിയൊരു തുക… അതും സ്വന്തം സുഹൃത്ത് തരുമ്പോൾ എങ്ങനെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കും?

എയർപോർട്ടിന് പുറത്തെ ചൂടുകാറ്റിലേക്ക് അവൻ കാലെടുത്തു വെച്ചു. ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ പരതി. ദൂരെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ, ഇരുണ്ട ഗ്ലാസ്സ് വെച്ച ഒരു കറുത്ത ജിഎംസി വണ്ടിക്ക് മുന്നിൽ പച്ച ഷർട്ടിട്ട ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ഫൈസൽ വേഗത്തിൽ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. നെഞ്ച് ഒരു പടഹധ്വനി പോലെ ഇടിക്കുന്നുണ്ട്. അയാളുടെ അടുത്തെത്തി ചുറ്റും നോക്കി ഫൈസൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “നീല വെളിച്ചം…” പച്ച ഷർട്ടുക്കാരൻ ചിരിച്ചു. “സാധനം എടുക്ക്.” ഫൈസൽ ലെതർ പെട്ടി നീട്ടി. പെട്ടെന്നാണ് ആ വളപ്പിൽ അലർച്ചയോടെ നാലഞ്ച് കറുത്ത സായുധ വാഹനങ്ങൾ വന്ന് വളഞ്ഞത്! ഞൊടിയിടയിൽ മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുമായി സൗദി നാർക്കോട്ടിക്സ് കൺട്രോൾ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ചാടിയിറങ്ങി. “ഹാൻഡ്സ് അപ്പ്! അനങ്ങരുത്!” പച്ച ഷർട്ടുക്കാരൻ ഓടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഞൊടിയിടയിൽ അവർ അവനെ നിലത്തു തള്ളിയിട്ടു. ഫൈസലിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു, അവൻ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തേക്ക് വീണു.

“യാ അല്ലാഹ്… ഞാൻ തീർന്നു… എന്നെ ചതിച്ചതാണ്… എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…” അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് നിലവിളി പുറത്തുവന്നില്ല. ഉമ്മയുടെയും ഭാര്യയുടെയും മുഖം കണ്ണിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ തല നാളെ റിയാദിലെ ചത്വരത്തിൽ മണ്ണിൽ വീഴാൻ പോകുന്നു എന്ന ഭയം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ഒരു മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഫൈസലിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ ലെതർ പെട്ടി പിടിച്ചുവാങ്ങി. കട്ടർ ഉപയോഗിച്ച് അതിന്റെ അടിത്തട്ട് കീറി. ഫൈസൽ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അവൻ കാത്തിരുന്നത് വെള്ളപ്പൊടിയുടെ പാക്കറ്റുകൾ പുറത്തുവരുന്നതിനാണ്. പക്ഷേ… ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പുറത്തെടുത്തത് ലഹരിമരുന്നല്ലായിരുന്നു! ഒരു ചെറിയ ഡിജിറ്റൽ റെക്കോർഡർ. കൂടെ ഒരു ഫോട്ടോയും. ആ ഫോട്ടോ കണ്ട ഫൈസലിന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി. അത് അവന്റെ സുഹൃത്ത് ജാസിറിന്റെതായിരുന്നു!

ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുകളിൽ ‘Wanted: Interpol’ എന്ന ചുവന്ന സീലുണ്ട്. ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു. അതിൽ ഒരു റെക്കോർഡ് ചെയ്ത സന്ദേശം പ്ലേ ആയി. അത് ജാസിറിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു, പക്ഷേ നാട്ടിൽ വെച്ച് സംസാരിച്ച ആ പാവം സുഹൃത്തിന്റെ സ്വരമായിരുന്നില്ല അത്. ഒരു കൊടും ക്രിമിനലിന്റെ ക്രൂരമായ ശബ്ദം: “ഈ ഫൈസൽ വെറുമൊരു പാവമാണ്. ഇവനെ നിങ്ങൾ പിടിച്ചോ. ഇവന്റെ കയ്യിലുള്ള പെട്ടിയിൽ ലഹരിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തന്നെ പോലീസിന് ഫോൺ ചെയ്ത് ഒറ്റിക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇവന്റെ പിന്നാലെ കസ്റ്റംസും പോലീസും കൂടുമ്പോൾ, മെയിൻ സാധനം എയർപോർട്ടിലെ കാർഗോ വഴി മറ്റൊരു വഴിക്ക് ഞാൻ കടത്തിക്കോളാം. ഒരു ബലിയാട്… അത്രയേ ഇവൻ എനിക്കുള്ളൂ!” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഫൈസൽ തരിച്ചുനിന്നു. ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും വരാത്ത വിധം അവന്റെ തലച്ചോർ മരവിച്ചുപോയി.

പെട്ടെന്ന്, ആ സൗദി ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഫൈസലിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. അയാൾ അറബിയിലല്ല, ശുദ്ധ മലയാളത്തിലാണ് സംസാരിച്ചത്: “ഫൈസൽ… ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് നീ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ജീവനോടെ നിൽക്കുന്നത്. ഈ പച്ച ഷർട്ടുക്കാരനും ജാസിറും അന്താരാഷ്ട്ര ലഹരി മാഫിയയിലെ ആളുകളാണ്. വലിയ ലഹരിക്കടത്ത് നടക്കുമ്പോൾ പോലീസിന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ഇവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന വെറുമൊരു ‘ഇര’ മാത്രമായിരുന്നു നീ. നിന്റെ സുഹൃത്ത് എന്ന് നീ വിചാരിച്ചവൻ നിന്നെ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട് പണം കൊയ്യുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ, നാട്ടിലെ നാർക്കോട്ടിക്സ് വിങ്ങുമായി ചേർന്ന് ഞങ്ങളിത് നേരത്തെ മണത്തറിഞ്ഞു. ജാസിർ ഇപ്പോൾ കൊച്ചി എയർപോർട്ടിൽ വെച്ച് പോലീസിന്റെ പിടിയിലായിക്കഴിഞ്ഞു.” ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവന്റെ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

ഫൈസലിന്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ അവൻ കുറ്റക്കാരനല്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവൻ ചെന്നുനിന്നത് മരണത്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു. “നീ രക്ഷപ്പെട്ടു ഫൈസൽ. കാരണം ഈ പെട്ടിയിൽ ലഹരിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആലോചിച്ചു നോക്കൂ… ആ പെട്ടിയിൽ ഒരു ഗ്രാം മയക്കുമരുന്ന് അവൻ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നെങ്കിലോ? ജാസിർ ചതിച്ചതാണെന്ന് സൗദിയിലെ കോടതിയിൽ ആര് സാക്ഷ്യം പറയുമായിരുന്നു? ആര് നിന്നെ രക്ഷിക്കുമായിരുന്നു? നിന്റെ തല ഈ മണ്ണിൽ വീഴില്ലായിരുന്നോ?” ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടിയില്ലാതെ ഫൈസൽ എയർപോർട്ടിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് വീണ്ടും തളർന്നിരുന്നു.

ഓർക്കുക, പ്രവാസികളേ: ലഹരി മാഫിയകൾക്ക് നിങ്ങൾ ഒരു സഹോദരനോ സുഹൃത്തോ അല്ല; വലിയ സ്രാവുകൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ പോലീസിന് മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന വെറുമൊരു ‘ബലിയാട്’ മാത്രമാണ്. “ചെറിയൊരു പാക്കറ്റാണ്”, “സുഹൃത്താണ് തന്നത്”, “എനിക്ക് ഉള്ളിൽ എന്താണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു” എന്ന വിലാപങ്ങൾക്ക് വിദേശത്തെ കൊലമരത്തിന് മുന്നിൽ യാതൊരു വിലയുമില്ല. ഒരു നിമിഷത്തെ അത്യാഗ്രഹമോ അന്ധമായ സൗഹൃദമോ കൊണ്ട് ജീവിതം പണയം വെക്കരുത്. അപരിചിതരുടെയോ സുഹൃത്തുക്കളുടെയോ പരിശോധിക്കാത്ത ഒരു സാധനവും കയ്യിൽ വാങ്ങരുത്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതം നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റേതാണ്; ആ മാഫിയകൾക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കാനുള്ളതല്ല!